Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Do góry

Na górę

komentarze 23

Dlaczego dziergam na drutach? Manifest dziewiarski

Dlaczego dziergam na drutach? Manifest dziewiarski
Herbi
  • dnia 11 września 2016
  • http://herbimania.com

Pytasz, dlaczego dziergam na drutach. Że to takie staroświeckie, anachroniczne i ile cierpliwości trzeba, by coś w końcu z tego migania drutami powstało…

Dziergam, bo cierpliwości we mnie za grosz, a spokój burzą mi regularnie niesprawiedliwości tego świata.

Dziergam, żeby nie oszaleć, nie dać się stresowi, który pragnie zawładnąć mym umysłem niepodzielnie i by nie robić krzywdy innym. Bo w spokojnym rytmie stukających o siebie drutów i przesuwających się oczek, mój mózg przestaje szaleńczo produkować kolejne zatrute myśli i zaczyna działać tylko tu i teraz, a opanowaniem i skupieniem dorównuję mnichom zen. Dzierganie to terapia i medytacja, którą z miłością aplikuję swej duszy.

Dziergam, bo zniszczyć coś jest bardzo łatwo, a zbudować trudniej.

Dzierganie pozwala mi tworzyć rzeczy nie tylko piękne, lecz i użyteczne, więc na polu budowania wygrywam podwójne. I dla odmiany, w świecie pełnym wirtualnych tworów, dobrze jest czasem stworzyć coś namacalnego, co odzwierciedla mój charakter i wyobraźnię i nie rozpadnie się po jednym sezonie.

Dziergam, bo gdy to robię, przed oczami staje mi obraz mojej matki i babki i długi szereg kobiet sięgający średniowiecza.

Dziergały siedząc w kuchni i gotując obiad dla rodziny lub czuwając nas spokojnym snem dziecka. Dziergały, bo nieprzyzwoicie było siedzieć z próżnymi rękoma. I czuję więź z wszystkimi moimi poprzedniczkami, które wiedziały, iż świat trzyma się w posadach dzięki temu, że ktoś wykonuje miliony tych drobnych i niezauważanych na co dzień czynności.

Dziergam, bo dumą napawa mnie świadomość, że z dwóch patyków i kłębka nici potrafię wyczarować coś, co ochroni mnie przed chłodem, a może i sprawi, że będę wyglądać atrakcyjniej.

Wiedziałeś, że dzierganie to umiejętność, która może ci uratować życie w postapokaliptycznym świecie? 😉

Dziergam, bo dzierganie sprawia, że bardziej empatycznie patrzę na świat i realniej oceniam rzeczywistość.

Wiem, ile pracy trzeba włożyć, by powstało coś do ubrania. Trudniej mi teraz wejść do sklepu i za grosze kupić odzież produkowaną przez wyzyskiwanych ludzi z Azji.

Dziergam, bo to czyni mnie wyjątkową i pozwala realizować własne pomysły, choćby były i głupie.

Tak, przymiotnik „kreatywny” nie jest zarezerwowany dla dyrektorów agencji marketingowych. Twórczym możesz być nawet supłając włóczkę i czuć się jak najlepszy projektant mody.

Dziergam, bo lubię zapach wełny i dotyk tych wszystkich cudownych, luksusowych, kolorowych włókien, z których robi się włóczki.

Lubię, gdy oczka miękko przesuwają się pod palcami. Głaskałeś kiedyś alpakę?

Dziergam, bo dzierganie wymaga ode mnie ciągłej nauki i z każdą nabytą umiejętnością wzrasta moje poczucie wartości.

I tak bez końca. Samodoskonalenie wcale nie jest przereklamowane, spróbuj kiedyś.

I nade wszystko – dziergam, bo lubię, mój przyjacielu i czuję się wtedy szczęśliwa 🙂

Zapisz

Zapisz

Komentarze

  1. O właśnie ostatnie zdaniejest najważniejsze: bo lubię i jestem szczęśliwa 😊 a przy okazji co to za włóczka na zdjęciu 😆

  2. Pięknie to ujęłaś!

    • Dziękuję, to z serducha było 😉

  3. jak dobrze, ze potrafisz ubrać w słowa to co niejednej dziewiarce chodzi po głowie – podpisuje się obiema dziergającymi łapkami 🙂

  4. Beti

    Podpisuję się pod Twoimi słowami w pełni, na 100%. Mam tak samo. Załapałam bakcyla jakieś 10 lat temu i choć bywały przerwy w dzierganiu teraz, gdy mam trochę więcej czasu nie wyobrażam sobie już bezczynności przed telewizorem. Dzierganie sprawiami wiele satysfakcji, noszę rzeczy, których nie kupi się w sieciówkach. Moje ego jewt też zaspokojone, miło słyszeć pochwały i zachwyty. Miło czytać blog kogoś kto podobnie myśli i czuje. Gorąco pozdrawiam.

  5. babaruda

    Pieknie to ubrałas w słowa. Ja dziergam z tychże samych powodów plus …. mam skłonności do uzależnień i choć jeszcze nie poparłam przez to w straszne kłopoty wole swoje uzależnienie przywiązać do włóczek, bo mam z tego wiele satysfakcji i czuje sie bezpieczna

    • Też się przyznaje do łatwości w uzależnianiu, ale dzierganie to taki mało szkodliwy nałóg, a nawet wręcz przeciwnie 😉

  6. Nie ujęłabym tego lepiej 🙂 podpisuję się obiema rękami z drutami. Sploty rozplątują myśli i dają szczęście. Ja też sobie nie wyobrażam kupowania swetrów czapek czy szalików w sklepie.

    • 🙂 ciekawe, że tutaj człowiek coś supła rękoma, a w głowie się wszystko rozprostowuje, prawda?

  7. Sama prawda. Nic dodać nic ująć. Pozdrawiam.😘

    • Dziękuję i też pozdrawiam. 🙂

  8. Poetycko, ale dosadnie! Ty o mnichach zen, a ja zawsze o paciorkach różańca myślę, w kontekścię wyłączania się od rzeczywistości i medytacji przy drutach. A czy cierpliwe robienie swetra, a później jego prucie, to nie jak tworzenie mandali? No nie, mandala od początku przeznaczona do zniszczenia… Pięknie o naszej pasji napisałaś.

    • Mnie bliżej do zen niż do różańca, ale liczy się chyba głównie efekt końcowy 😉

  9. Hanna

    Poza wszystkimi wymienionymi (zwlaszcza to poczucie lacznosci z poprzedniczkami jest u mnie bardzo silne) dziergam dlatego, ze to najlepsze remedium na poczucie ze twoje zycie to totalny chaos a ty nie umiesz nad tym zapanowac. Dzierganie bardziej niz cokolwiek innego nauczylo mnie, ze jesli bede wytrwale dostawiac oczko do oczka to zdolam dokonczyc to co zaczelam, i ze w sumie nie jest zlym pomyslem zaczac od malych rzeczy w probach zapanowania nad chaosem. (Zebym sie tylko jeszcze nauczyla profesjonalnie wykanczac dzianiny, no ale to juz inna para kaloszy).

    Dziergam bo lubie sama technologie w to zamieszana. (naprawde jestem tym co po angielsku nazywa sie process knitter, nie mam zadnych problemow z wydawaniem innym moich udziergow).

    I dziergam dlatego ze chce robic piekne rzeczy nawet jesli nikogo innego to nie obchodzi.

    • Dziękuję za podzielenie się swoimi doświadczeniami – bardzo dobrze mi się to czytało. O tym panowaniu nad chaosem – to też tak mam 🙂

  10. Katarzyna

    Właśnie ta mama, babcia i inne kobiety z rodziny…Nie wyobrażałam sobie, że mogę NIE robić ;). Wszystkim rękodzielniczkom uściski.
    Katarzyna

  11. Ja dziergam bo chcę pokazać, że można żyć inaczej. Na drutach i szydełku robiła moja prababcia, babacia, moja mama i ja nie mam robić? Jak to? 🙂 Nie wyobrażam sobie życia bez zainteresowania. Jak własne dziecko nauczyć, że ma odnaleźć pasję… skoro rodzice jej nie mają?

  12. Świetny tekst! Podpisuję się wszystkimi łapkami ( z szydełkiem w co najmniej jednej z nich). Pozdrawiam serdecznie. 🙂

  13. knitolog w podróży

    No Kochana Herbi, lepiej tego ująć nie mogłaś 🙂 Dla mnie to też jest szczególny sposób medytacji, gdyby nie te druty to musiałabym chodzić do psychoanalityka , a tak to trochę zaoszczędzę;). Jak jestem wkurzona, to muszę sobie parę rządków przerobić. Denerwuje mnie tylko podejście innych ludzi do dziergania, bo ludziom się wydaje, że to takie ogłupiające zajęcie. Nie mają pojęcia, że odwrotnie, że to rozwija, uczymy się wielu nowych rzeczy itd. ” ale jak to? siedzisz w domu i robisz na drutach ? jak stara babcia, to już nie masz nic lepszego do roboty ? ” i jeszcze ” nie wyciągaj tych drutów bo wstyd” – słowa mojej mamy, jak będąc z nią w przychodni wyciągnęłam druty ;))))

  14. Alex

    Dziergam, bo nie umiem bezczynnie wypoczywać.

  15. Sal

    Bardzo pięknie napisałaś :-). Prawdziwie. Mnie by aż tyle argumentów do głowy nie przyszło, ale zgadzam się z każdym który wymieniłaś :-).

  16. grazyna

    Pieknie to ujelas.Podpisuje sie pod tym .Kocham dziergac- to jest moj swiat.Pozdrawiam serdecznie

Dodaj komentarz