Może to ta wiosna, może co innego, ale koloru mi się zachciało… i zwiewności. A gdy zobaczyłam to zdjęcie, to już wiedziałam, że musi to być sukienka z moheru cienkiego niczym pajęczyna.

Ponieważ noszenie kolorowej odzieży to wciąż dla mnie wyzwanie, postanowiłam bazować na mojej ulubionej palecie łączącej granat z fioletem i odrobiną szaleństwa w postaci cyklamenowego różu oraz błękitu pruskiego. Kłębki zestawione razem zapowiadały ciekawy efekt:

Po wydzierganiu próbki stwierdziłam jednak, że ten niebieski jakoś zgrzyta, może dlatego, że fioletowy, granatowy i różowy kłębek to była włóczka ggh Kid Melange, dla której wspólnym mianownikiem jest ciemna nitka, wokół której owijane są kolorowe kłaczki moheru, a niebieski kłębek to ggh Kid, w której brakuje ciemniejszej nitki, przez co kolor jest ciut żywszy. Stanęło wiec tylko na trzech kolorach.

Przyznam, że ta sukienka z moheru była zwykłą „zapchajdziurą”, ponieważ ostatnio wymyśliłam sobie pewien ambitny projekt dziewiarski wymagający dokładanego zaplanowania i stopień skomplikowania moich własnych pomysłów nieco mnie przerósł, przez co popadłam w prokrastynację. Żeby zagłuszyć wyrzuty sumienia, chwyciłam więc za moherek i druty i poczęłam radośnie improwizować. Początkowo miał to być sweter z dużym dekoltem, jednak po wyeliminowaniu niebieskiego motka zostało mi tylko 150 g włóczki i miałam pewne wątpliwości czy wystarczy do wydziergania długich rękawów i obszernego korpusu. I tak narodził się pomysł wiosennej sukienki z krótkimi rękawkami. 150 g moheru wystarczyło na nią w zupełności. Jest tak lekka, że czuję się, jakbym nosiła dziergadło z mithrilu 😉 Zgodnie z trendami w modzie na wiosnę 2016 postawiłam na bloki koloru, ale żeby nie było nudno, mają różne wymiary.

Sukienka z moheru – szczegóły techniczne

Włóczka: ggh Kid Melange, kolory:7, 30 i 32
Druty: 5
Czas dziergania: ok. tygodnia
Wzór: własny projekt

Sesję zdjęciową robiliśmy w niesprzyjających warunkach, zza chmur wciąż niespodziewanie wyłaniało się słońce przepalając foty, było bardzo wietrznie i zimno, dlatego zdjęcia nie są może tym razem szczególnie atrakcyjne. W dodatku susząc w pośpiechu sukienkę po zblokowaniu powiesiłam ją na suszarce i dopiero na zdjęciach zauważyłam, że „linia przewieszenia” odznacza się w świetle :-/ Tło dla sukienki stanowi zespół rzeźb plenerowych Magdaleny Abakanowicz o nazwie „Nierozpoznani”.